Red Sea Challenge

Na weer wat bijgekomen te zijn is het nu tijd voor een verslag van deze prachtige reis naar het midden oosten. Veel Leesplezier!

Dag 1
Bij het vertrek ging het al niet meteen van een leien dakje. Alle twee wiel aangedreven auto’s moesten van het strand van Zandvoort gesleept worden door de kustbrigade. Gelukkig was dit vantevoren al geregeld, het ging dus redelijk vlot, dat was maar beter ook want ’s avonds zouden we al in Praag staan! Na een tijdje rijden reden we met 4 teams rond, Team Ha Gezellig, Back to the roots, Abrolhos en wij. Het 27 mc bakkie was precies geen luxe, maar bittere noodzaak! In Duitsland weinig bijzonderheden gehad, alleen even aangehouden door de politie omdat ze dachten dat de jerrycans vol zaten met benzine, en dit mag niet. Gelukkig zijn we niet langs Luxemburg gereden om ze vol te gooien! Om half drie ’s nachts kwamen we eindelijk in Praag aan. Hotel bleek 80 euro per kamer, dus Jan Willem en ik hebben een kort nachtje in de auto gepit. Met -9 was dit achteraf gezien niet zo slim. Wel nog extra slaapzakken gekregen van Team Ha Gezellig.

Dag 2
Om half acht werden we trillend wakker, wat was het koud! Snel de motor gestart en de kachel vol open gedraaid! Na weer wat warmer geworden te zijn naar het hotel gelopen en daar even tanden gepoetst en opgefrist. Ook nog probleemloos een ontbijtje kunnen meepikken met de rest van het team. Daarna naar de beroemde brug van Praag gereden. Kende deze brug alleen van Bassie en Adriaan! Wat was dat mooi. Eenmaal toen we weer gingen rijden bleek het ook een Bassie en Adriaan dag. Team Gezellig stond met een kapotte dynamo, dus we maakten er maar een middagje Praag van. Nadat de plaatselijke anwb monteur van 3 dynamo’s 1 passende had gemaakt konden wij onze reis weer vervolgen! Snel naar Budapest! Tenminste dat was het plan. ’s Avonds bij het kopen van een vignet voor Hongarije kreeg de BMW startproblemen, Zelfs wij werden niet gespaard! Nadat de Hongaren ons geholpen hadden bleek dat de brandstofpomp het niet goed meer deed, maar als je de tank elke keer nokvol gooide dan startte hij nog wel. Hotelletje in de buurt van het tankstation gepakt waar we vignet kochtten. Ook nog gehoord dat Team Mud freaks op moest geven in Praag door een stukje metaal die via de snorkelinlaat in de cilinderruimte was doorgedrongen.

Dag 3
Wakker geworden in een typisch Oostenrijks hotelletje. Veel hout, veel kitsch. Maar wel maar voor 20 euro p.p. per nacht, incl. prima ontbijt. Daarna richting de grens van Servië gereden. Bij een tolpoortje over een veel te drukke weg sloeg de bmw weer af! Snel de auto voorbij het poortje geduwd en de jerrycans van het dak af gesjord. Auto naast ons bood nog aan te slepen, de anderen waren al verder gereden naar een tankstation. Aanbod afgeslagen omdat we het zelf nog konden verhelpen, wel heel sociaal! Konden we van het rijgedrag van de mensen daar niet zeggen. Afsnijden, rechts inhalen, wringen tot en met, het hoorde er gewoon bij en we deden maar gewoon mee. ’s Avonds met 8 man pizza gegeten en veel gedronken voor een schamele 45 euro, incl. fooi. Wij blij, zij blij. Daarna toch maar doorgereden naar Bulgarije om de rest van de teams tegemoet te rijden, de dag erop stonden de weeshuizen op het programma. Op de grens wilde de bmw weer niet starten. Auto met de neus bergaf gedraaid, tank gevuld, schudden, niets hielp! Na een tiental minuten wachten weer starten en rijden met de geit! 30 km voor het hotel sloeg de bmw rijdend bergop af. Gelukkig reden we net een groot tankstation met een aantal garages voorbij. Daar de bmw naartoe gesleept en achtergelaten, toen met de rest meegereden naar het hotel. 17 euro p.p. voor een dik vier sterren hotel in Vraza.

Dag 4
Ongelooflijk wat een arm land met je doet. Je gelooft je ogen niet. We lieten de auto repareren, 10 euro voor het verrichtte werk van 3 uur. Team gezellig was er ook bij, maakten van de gelegenheid gebruik. De distributieriem + spanrol van de Volvo vervangen bij een Renault dealer, deze liep goed aan! Ook hier een lachbedrag voor afgerekend. Daarna naar het volgende hotel gereden met team gezellig en back to the roots.. Onderweg veel karren met paarden gezien, ook de oude tweetakt oostblok auto’s waren goed vertegenwoordigd. Hoorden schrikbarende verhalen over de weeshuizen en zagen de beelden. Waanzin, dat dat nog kan in deze wereld. ’s Avonds in Zseget geslapen. Ook heerlijk gegeten voor, je raadt het nooit, nog geen 5 euro p.p.

Dag 5
Vandaag stond als eindpunt Istanbul op het programma. Maar, gezien de afgelopen dagen was het maar net zien waar we uitkomen. Eerst een prachtig besneeuwde bergpas gereden, die wel enorm zwaar was voor ons troeteltje. De koppeling leek wel te zuchten van het zware werk. Op de top wel een sneeuwballengevecht gehouden! Na wat lachen en foto’s schieten weer verder gereden. In Zuid Bulgarije geluncht, weer een koningsmaal voor een paar centen. Na het eten startte de Peugeot van Team Abrolhos niet meer. Alles werd nagelopen, maar niets kunnen vinden. Nadat ie naar de Peugeot dealer gesleept was startte hij weer en konden ze niets vinden. Daarna snel naar Turkse grens gereden. We waren hier binnen 20 minuten doorheen, 1 van de snelste grensovergangen dus. Nadat we de grens overgereden waren rook Team Gezellig een sterke benzinelucht in de auto. Eerst dachten ze dat wij het waren, maar bij nader inzien stroomde de benzine uit de Carburateur. Daar ging onze planning weer. Na 4 uur in een pizzatentje gezeten te hebben (met een spannende voetbalwedstrijd erbij, dat dan weer wel) was er een mannetje gearriveerd die het onderdeel had meegenomen en had vervangen, de sproeier bleek de boosdoener. Het was inmiddels 1 uur ’s nachts en -7 graden, dus iedereen wilde weer een hotel opzoeken. Bij Edirne schoten we van de snelweg af en vonden we er 1.

Dag 6
Na een heerlijk ontbijtje weer lekker verder getuft. Bij het binnenrijden van Istanbul vielen alle monden open en werd de rijstijl direct weer aangepast. Wat een drukte en wat een knoeperd van een stad! Officieel 14 miljoen inwoners, onofficieel 20 miljoen. Dus 2 x zoveel om je heen kijken, richting ruim vantevoren aangeven en op de buitenkant van je deur slaan is het devies! Na het hotel van samenkomst gevonden te hebben reden we maar naar een dichtbijzijnde bmw garage, want inmiddels was er een bout van een remklauw uit getrild. Na veel te veel afgerekend te hebben reden we weer terug naar het hotel. In de spits, dus 2 uur deden we over 20 km. ’s Avonds weer een gezellig restaurantje opgezocht en ook dat smaakte prima, tot dusver niet kunnen klagen! Daarna smsten de motorrijders dat ook zij Istanbul bereikt hadden, na 3 dagen in Duitsland gestaan te hebben met pech. Hulde voor deze bikkels, die dus een fikse inhaalslag hadden gemaakt. Na een biertje gedronken te hebben met z’n allen gelijk in slaap gevallen.

Dag 7
Om kwart voor zes (zonsopgang) werden we gewekt door de blauwe moskee die achter ons hotel lag. We waren het er met z’n allen unaniem over eens dat deze man niet eens de voorrondes van Idols zou halen, maar het zou wel kijkcijfers opleveren uiteraard. Ook maar even gebeden voor een aantal saaie sleutelloze dagen, dan konden we tenminste wat doorrijden! Op de beroemde Bosphorus brug toch even met weemoed naar deze stad teruggekeken. Het is heel mooi, maar het aantal auto’s neemt een apocalyptische vorm aan. De motorrijders konden overal tussendoor scheuren, dus die waren gevlogen. Na een lange dag tuffen kwamen we uit in Aksaray, ergens tussen Ankara en Nigde. We kwamen in een hotel uit die door de staat leek ingericht. Een Russische bunker vol met balzalen van kamers, en ze serveerden nog eten (koud dat wel), ook al was er geen andere gast te bekennen. Ook dit voor een spotprijsje.

Dag 8
Dag 8 stond in het teken van het toeristische aspect van de reis. Eerst kijken of de zoutvlaktes begaanbaar zijn, daarna richting de Uitgehouwen grotten in Capidocia. Bij het checken van de olie zagen we hoe koud het was geweest die nacht, de olie leek meer op stroop. Aangezien er sneeuw op de zoutvlaktes lag, mijn teammaat een snowboard bijhad en Team M&M een 4x4 jeep bij had, was de parallel snel getrokken. Alle sleepkabels aan elkaar en sneeuwpret! Jan Willem moest het ontgelden met een smak op het einde, gelukkig geen blijvend letsel, alleen wat hoofdpijn. Ook opblaaskrokodil Steve (vernoemd naar Steve Irwin) van Team Gezellig moest het ontgelden, na een paar rondjes begon hij leeg te lopen. Gelukkig voor de Dode en Rode zee is er aan een reserve Steve gedacht. Daarna dus de prachtige grotten van Göreme. In het open lucht museum moest de gids snel praten, we hadden immers maar een klein uurtje! Na flink genoten te hebben van de rondleiding en weer wat bijgeleerd te hebben over de Christenen en de Romeinen, reden we weer verder langs het woeste besneeuwde woestijnlandschap. Nog snel even wat water en brood ingeslagen bij een tankstation. Daarna nog een weerzinwekkende bergpas gehad, waar de vrachtwagens steevast op de tegenliggende weghelft reden, en dat van beide kanten. Remmen was voor hun te riskant, dus reden ze net zolang naast je tot er weer een tegenligger kwam. Als je wilt ervaren hoe het is als je hart een paar keer overslaat, this is the place to be. Soms zat er een derde strook tussen, maar was het ook maar de vraag voor wie die strook bestemd was. Ook in Zuid Turkije was het nog te koud om de kampeerspullen uit de auto te halen, dus maar een goedkoop hotelletje opgezocht.

Dag 9
Vandaag weer pech, dit keer was het Team Abrolhos. Bij het rijden door Adana richting de Syrische grens, werd er een tas uit de kofferbak getrokken. Toen Tiemen de jongen achterna rende sloeg de auto af, in de versnelling. De tas was weer terug gewonnen, maar de versnellingspook weigerde dienst. Het stonk naar bakolie en er lag een hele plens onder de auto. Team M&M sleepte de auto naar de dichtbijzijnde Peugeot garage, en daar bleek een heel gat in het differentieel geslagen. Een tandwiel had dus metaalmoeheid en brak op het moment dat Tiemen uitstapte. Het was zondag dus er kon niets aan gedaan worden, we reden naar Karatas, een leuk vissersplaatsje onder Adana. Daar hadden we een heerlijk vismaaltijd als lunch / diner, en na aandringen konden we onze tenten op het dak van het restaurant opzetten. Het was aan de frisse kant maar wel heel gezellig, met raki en de eigenaar met zonen die met trommels nog een feestje kwamen bouwen op het dak! André Hazes op de laptop en bier maakte de avond compleet. Team Gezellig had ook hele komische slaapzakken in de vorm van je lijf, selk bags dus. Omdat er heel wat gebeurd was de afgelopen dagen zaten we er best doorheen, dus na de dronken mensen in de tent te hebben geloodst gingen we allemaal maar pitten.

Dag 10
’s ochtends stijf en koud wakker geworden, de luchtbedden waren langzaam leeggelopen en er stond een mediterrane mistral…Na een hete douche en wat Peijnenburg gegeten te hebben Tiemen en Carlien weer naar de Peugeot dealer gebracht. Hier bleek dat het wel te repareren viel, maar het wel praktisch de hele dag zou duren. Toen maar besloten dat de rest moest doorrijden, anders raakten we te ver achter op schema. Eerst nog lekker gegeten in een Amerikaans aandoenend winkelcentrum. Bij de grensovergang van Syrië merkten we al meteen hoe laat het daar was. 4,5 uur wachten en allemaal achteraf kantoortjes. Ouderwets handwerk, behalve als je bijbetaalde, dan kon het ineens een stuk sneller. Je zag ook allemaal kleine kinderen met ezels jerrycans met diesel de grens over smokkelen. Dit i.v.m. met de dieselprijs in Syrië (0,10 cent/liter). Gebeurt overigens alleen ’s nachts, We kregen een kopje asfalt, wat achteraf Arabische koffie genoemd werd. Eerst wilden we richting Homs rijden, maar we merkten dat het wachten bij de grens ons geen goed had gedaan, en de Syrische wegen vergden ’s nachts gewoon simpelweg teveel energie. Een snelweg veranderde daar zonder borden spontaan in een marktplein, waar je tussen vrachtwagens en karretjes vol kraaltjes en spiegeltjes moest slalommen. Bizar! Toen maar in Hama een hotel opgezocht, backpackers stijl! Niets was schoon, maar er stond een bed en we zaten er compleet doorheen!

Dag 11
We reden in de veronderstelling dat we een dag achterliepen op de rest richting Palmyra, de oude tempelstad vol ruïnes. Echter daar aangekomen kwamen we iedereen weer tegen. Na wat sight seeing daar reden we om grote stukken asfalt af te snijden over gravel pistes. Met 90 km/h over gravel knallen met modder en slik, GE-WEL-DIG! Je voelde de auto gewoon glijden, hier kwam de achterwiel aandrijving goed van pas. Na wat leuke video shotjes gemaakt te hebben reden we over een stenenpiste met 20 km/h, anders kwam er een kei door je bodem heen. Eenmaal op het asfalt reden we richting Damascus, vlak langs de grens van Irak. Daar aangekomen was het net zo erg als in Istanbul. Overvolle stad met weinig ouds over. Na weer een backpackers hotel gevonden te hebben maar gaan pitten, we waren echt afgebrand. Per sms nog te horen gekregen dat de peugeot van Tiemen en Carlien overleden was, ze gingen met het openbaar vervoer proberen op tijd in Jordanië te zijn.

Dag 12
Vandaag maar snel dit rare land uit. Niet ontbeten en in de auto maar wat stroopwafels en ontbijtkoeken genuttigd. Bij de grens van Jordanië merkte je meteen de welvaart van dat land. Gewoon normale zaken, visa en verzekering van de auto binnen een mum van tijd geregeld. Eenmaal in het land voelde je meteen weer de gastvrijheid die in Syrië alleen met een hoop geld gepaard ging. Kinderen en volwassenen die langs de weg zwaaien, militaire checkpoints die begonnen te lachen toen ze hoorden dat we uit Nederland kwamen, overal vriendelijkheid. Net voorbij de grensovergang stonden de Mud Freaks met een gehuurde Chevrolet Trailblazer, wat ontzettend gaaf was dat! Daarna richting Dode zee gereden, waar we ook met onze tenten op het strand mochten staan. De Struijk maaltijden konden eindelijk uit de verpakking gehaald worden! Jachtschotel en Zuurkool bij een ondergaande zon, met uitzicht op Israël. Bizar en tegelijk heerlijk! Ook hier weer bier en dozen Rosé van team M&M die echt alles bij hadden.

Dag 13
Vandaag ook weer in de auto ontbeten en koers gezet richting Petra. Dit duurde praktisch de hele dag, een mooie route door de bergen waar de temperatuur van het bakbeestje gevaarlijk hoog werd. Tijdig laten afkoelen dus, en in de namiddag bereikten we Petra. Bij het eten was de eigenaar van het restaurant zo blij ons te zien dat hij gelijk een filmpje maakte op zijn mobiel.’s Avonds naar Petra by Night gegaan, het zevende wereldwonder bij een prachtig kaarslicht. Onbeschrijflijk mooi.

Dag 14
Na ontbijt de omgeving wat afgecrost, na een tijd een berg opgereden met prachtig uitzicht over de hele vallei van Petra. Daarna met de 4x4 jongens meegereden om de bmw op de pistes van de woestijn te laten snorren. Achterbanden op 1 bar en vooral snelheid houden in de mulle stukken, het ging echt veel beter dan verwacht! Zelfs de grote jeeps stonden af en toe met open mond te kijken waar de bmw allemaal toe in staat was. Alleen was de dakdrager aan het doorzakken van alle klappen die we maakten, maar met een paar doeken ertussen was het zo weer gefixt. Na een lange middag crossen bij zonsondergang het kampement gevonden in Wadi Rum. Heerlijk barbecuevoer gegeten en bij het kampvuur gezeten. Ook Tiemen en Carlien waren hier weer aangesloten, met jawel een peugeot huurauto. Hier weer ons tentje opgezet en vredig gaan slapen.

Dag 15
Vandaag weer een zandpret dag, lekker spelen als kleine kinderen. Op het middaguur reden de 4x4 door op grote duinen, en de tweewielers reden weer terug naar het kamp. Die avond weer als een koning gegeten en nog giechelend met z’n allen aan de waterpijp gezeten, erg gezellig! Na een rondje bier weer in 1 klap in slaap gevallen.

Dag 16
Vandaag de dag van de finish, richting Aqaba, het zuidelijkste puntje van Jordanië. We waren er redelijk snel, daarna tentje opgezet op het terrein van een luxe scuba diving club. Uitzicht op Egypte, en een prachtig helder rode zee. Finishduik gedaan in Sjonnie outfit, wat ook zo weer droog was met 28 graden. ’s avonds bij Ali Baba gegeten! Daarna op het strand nog een finishtoast gehouden met champagne, met veel kippenvel en een traantje wegpinkend beseften we: We hebben het gehaald!

Groeten, Bastiaan